DRONTEN - Jeffrey van den Brakel is terug op de voetbalvelden en dat mag iedereen weten. Op bezoek bij CSV ’28 speelt hij zaterdag een enorm moeizame wedstrijd, maar drie minuten in blessuretijd voltrekt er zich een sprookje. Van den Brakel prikt de winnende binnen.
Hij is eigenlijk rijp voor een wissel. Van den Brakel maakt op het veld van CSV ’28 in Zwolle na vier maanden zijn rentree, maar daar is ook alles mee gezegd. De normaliter zo beweeglijke en handige spits bakt er, om met de woorden van trainer Henk Posthuma te spreken, ‘helemaal niets van.’ De aanvaller erkent het zelf ook.
Voetbalritme gezocht
“Gelijk negentig minuten spelen”, begint Van den Brakel. “Ik speelde niet zo als ik kan spelen. Acties mislukten, balletjes gingen net te hard, verkeerde passes. Het was echt wennen. Conditioneel gaat het prima, maar ik mis gewoon voetbalritme. Daardoor lukt het nog niet.”
Een wissel komt er niet, Van den Brakel speelt in Zwolle gewoon negentig minuten. Een beslissing waar coach Posthuma geen spijt van krijgt, want zijn pupil is uiteindelijk toch goud waard. Drie minuten in blessuretijd, bij een 2-2 stand, krijgt Van den Brakel de bal. Typerend voor zijn wedstrijd maakt hij half vallend, via de lat, de winnende goal. Het heeft een explosie van blijdschap tot gevolg, zeker bij mama Van den Brakel. Ze gilt het uit.
"Hij is terug, lekker he?
“Dat het dan zo afloopt, ongelofelijk. Wat een ontlading”, reageert de dolblije matchwinner, die zo’n beetje het hele elftal plus begeleiding om zijn nek heeft hangen na de winnende. “Ik was wel even bang dat de drie punten niet voor ons zouden zijn, terwijl we toch echt beter waren. Ging de bal weer te hard, weer een kans om zeep. Maar gelukkig is het nog gelukt. Hij is terug… Lekker he?”
